Ang Bangungot sa Repador: Mga Alaala ng Trahedya sa Real, Quezon

Labing-walong taon mula noong Nobyembre 29, 2004, nananatiling buhay ang sakit at takot na iniwan ng Bagyong Winnie sa tatlong bayan ng Quezon

---

Walang natitirang bakas ng kalunos-lunos na pangyayari sa Barangay Tignoan ngayon. Ang dating saksi sa kamatayan ay naging tahimik na tanawin—parang hindi kailanman nangyari ang trahedya. Ngunit nakatayo roon ang isang rebulto, ang “Soldiers of Mercy,” isang paalala sa bangungot na hindi dapat kalimutan. Isang monument para sa mga sumigaw, sa mga nawala, sa mga di na muling natagpuan.

Nobyembre 29, 2004. Ang petsa na ito ay nakatarak sa alaala ng mga taga-Infanta, Nakar, at Real sa Quezon province—hindi bilang simpleng marker sa kalendaryo, kundi bilang watermark ng pagdurusa. Ito ang araw na binaha ng kamatayan ang tatlong bayan, nang ang Bagyong Winnie ay magdulot ng sudden flash flood na wumalis ng 1,750 katao sa lupa ng mga buhay.

Ang Gabi na Lumunod ang Buong Mundo

Si Bhabes Brozo ay nandoon noong mangyari ang lahat. Nasa injured center siya, akala’y ligtas na, nang marinig niya ang mga sigaw na hindi niya malilimutan. “Biak ang mukha,” ang sabi ng isa. “Ang tuhod, ang paa,” ang daing ng iba. At ang pinaka-masakit: ang mga inaanak niyang sumisigaw, “Ninang!”

“Napakasaklap,” ang tanging salita niyang naibulalas, na parang kulang na kulang para sa bigat ng naranasan.

Kinabukasan, mas grabe pa ang nakita niya. Mga bangkay na nakahilera. Mga troso na hindi mo mayakap sa laki, nakasabit sa playa kung saan wala ka nang maapakang buhangin—puno na ng mga debris ng kamatayan. Para kay Bhabes, malinaw ang mensahe: “Ibinaba ng Diyos dito para ipakita sa mga tao na ito ang ginawa ninyong paglapastangan sa kalikasan.”

Sa mga sumunod na araw, patuloy pa ring umuusbong ang mga patay mula sa dagat. Mga katawan sa iba’t ibang punto ng dalampasigan. Si Bhabes ay nagtitirik ng kandila, umaasa na may makarinig sa kabilang mundo. “Mummy, nandito ako sa kabila,” ang gusto niyang marinig. Pero hindi dumating ang sagot. Ang hirap lang. Hirap makalimutan.

May 11 araw pa ring nagpatuloy ang paghahanap. Mga minero ang ayaw nang magpatuloy, gustong sumuko, gustong pasabugan na lang ang Repador Building para tapos na. Pero may tatay na hindi tumigil—ramdam niya, may buhay pa. At tama siya.

Ang Batang Nawalan ng Lahat

Si Ian Carl Bungad ay bata pa noong 2004. Hindi niya alam ang gagawin nang bumagsak ang Repador Building—ang building na nakatayo noon bilang evacuation center, na naging libingan. Ang tanging naisip niya: bahala na si God.

Nang bumagsak ang gusali, nawala ang kanyang mga magulang. Ganoon na lang. Isang saglit, at wala na.

Sa ospital, habang nakahiga siya, iniisip niya kung nasaan ang nanay niya, ang mga kapatid niya, kung ano ang nangyari sa kanila. “Bahala na si God sa kanila kasi hindi ko na sila nakita,” ang sabi niya, at marinig mo sa boses niya ang resignation ng isang batang pinilit na maging matanda nang mabilis. “Kahit yung bangkay nila, hindi ko na rin nakita.”

Hanggang ngayon, hindi pa rin sila nakikita.

Ang Ulan na Hindi Tumigil

Si Maybel Potes ng PAGASA ay on duty noong araw na iyon. Nakita niya mismo ang instruments—ang automatic rain gauge na hindi mapakali, ang tips na tuluy-tuloy, walang tigil. “Ang kabako na,” ang sabi niya, describing ang kanyang panic habang tumataas ang tubig, habang dire-diretso ang pagbuhos ng ulan.

Ang huling na-measure niya bago binaha ang instrumento mismo: 300 millimeters. Pero alam niyang mas mataas pa iyon. Ang ulan ay buhos na buhos, at sa likod nito, may paparating pang Super Typhoon. “Takot na takot na ang mga tao,” ang sabi ni Maybel. May dahilan ang takot na iyon.

Sa Sitio Baliwag ng Barangay Tongohin sa Infanta, malapit sa Agos River, hindi rin nakaligtas ang mga naninirahan kahit bundok ang lugar. Si Aldy Gama ay naroroon nang umabot ang baha. Naanod ang kanyang pamilya. Nang makita niya ang isa niyang anak, pikit na ang mga mata. Ang isa naman ay puno na ng putik ang hininga. Ang asawa niya—wala na.

“Yung nakuha dyan ay wala na,” ang simpleng, devastated na pahayag ni Aldy.

Ang Mga Naiwan

Ayon sa ulat, kapag hindi nahanap ang bangkay sa loob ng dalawang taon, kasama na ito sa casualties. Maraming pamilya ang hindi nakakuha ng closure—walang labi na inilibing, walang huling paalam. Nanatili lang sila sa listahan ng nawawala, at sa mga puso ng mga naulila.

Labing-walong taon na ang lumipas mula noong Nobyembre 29, 2004, pero sariwa pa rin ang sakit. Hindi ito simpleng alaala; ito ay sugat na hindi pa rin tuluyang gumagaling. Ang mga nakaligtas ay patuloy na nagdadala ng bigat—hindi lang ng namatayan, kundi ng kung paano sila namatay. Ng walang babala. Ng walang pagkakataong magpaalam.

Ang rebulto ng “Soldiers of Mercy” ay nakatayo pa rin sa Real, Quezon. Hindi ito lamang monumento. Ito ay testigo. Ito ay paalala.

At sa mga namatay—1,750 na mga buhay na naging numero sa isang ulat, ngunit mga tao na may pangalan, may pamilya, may kuwento—sila ang gabay. Sila ang dahilan kung bakit hindi dapat kalimutan. At ang mga nabuhay, tulad nina Bhabes, Ian Carl, Aldy, at Maybel, sila ang patunay. Patunay na kahit ang pinaka-devastating na trahedya ay hindi kayang patayin ang pag-asa, ang resilience, at ang alaala.

Sila ang nag-aalala para sa atin. Sila ang nag-aalala na hindi na ito muling mangyari.

---

Sa pag-alaala ng 1,750 na buhay na nawala noong Nobyembre 29, 2004. Nawa’y magpahinga kayo sa kapayapaan.